Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Καλωσόρισμα στον Ιούνιο, το θεριστή ή τον αλωνάρη, τον κερασάρη.













Το καλοκαίρι ξεκινά επίσημα με τον ερχομό του Ιουνίου ή θεριστή ή αλωνάρη ή κερασάρη, ονομασίες σύμφωνα με τις εργασίες που γίνονται κατά την παραμονή του. Η κύρια ονομασία του όμως έχει τις ρίζες της στην Juno όπως ονομαζόταν στα λατινικά η θεά Ήρα. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, η οποία θέλει την ονομασία να γεννήθηκε χάρητου πρώτου ύπατου της Ρώμης Λεύκιου Ιούνιου Βρούτου.Στις περιοχές της Ελλάδας υπάρχει άλλη μια ονομασία για τον Ιούνιο εκτός των προαναφερομένων, όπως: ορνιαστής στην Άνδρο, ρινιστής στην Πάρο, ριγανάς γιατί μαζεύουμε τη ρίγανη. Το σπουδαίο χαρακτηριστικό του Ιουνίου είναι ότι ωριμάζουν τα στάχυα και πραγματοποιείται ο θέρος, εξού και θεριστής.
Σε παλιότερες περιοχές το θέρισμα γινόταν με το δρεπάνι και ήταν μια διαδικασία με μορφή ιεροτελεστίας. Οι άνθρωποι ήταν οργανωμένοι σε παρέες και θέριζαν τραγουδώντας και συζητώντας τα προβλήματα αλλά και τα σχέδιά τους. Σε κάποιες περιοχές τα τελευταία στάχυα τα άφηναν ως τύχη, τα έπλεκαν σε σχήμα σταυρού και τα έβαζαν στο εικονοστάσι, κάπου τα ονόμαζαν "γένια του νοικοκύρη" και αλλού "γένια του Θεού". Στις αρχές του 3ου δεκαήμερου παρατηρείται το θερινό ηλιοστάσιο λιοτρόπι.Στις 21 του μήνα ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής και αρχίζει να κατέρχεται και πάλι προς τον ουράνιο ισημερινό.


Στις 24 του αναφερόμενου μήνα. "ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές, του Άη Γιάννη, αχ! πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες;;" έχουμε την γενέθλια εορτή του Αϊ Γιάννη του Πρόδρομου. Τ' Αϊ Γιαννιού του Λαμπαδάρη ή Ριγανά μια μέρα που η παραμονή της, είναι συνδεδεμένη με τα έθιμα για τα ριζικάρια, με το αμίλητο νερό και τις ανύπαντρες κοπέλες, τον Κλήδονα  τις φωτιές στις γειτονιές.Τα έθιμα της ημέρας οδηγούν στην εύρεση του παλικαριού για τις κοπέλες και γενικά στην εξέλιξη της τύχης, αφού υπάρχουν διάφοροι τρόποι μαντείας που μόνο εκείνη την ημέρα τηρούνται.


Το έθιμο του Κλήδονα απλώνει τις ρίζες του στα αρχαία χρόνια και η πρώτη του περιγραφή ανέρχεται στην εποχή του Βυζαντίου. Η λέξη Κλήδων αναφέρεται στον Όμηρο, όπου ονομαζόταν ο προγνωστικός ήχος. Την ημέρα του Κλήδονα θα αναφερθώ με λεπτομέρεια στα δρώμενα.
Τον Ιούνιο οι άνθρωποι θερίζουν τα σιτάρια, τα κριθάρια, τα όσπρια, σανό, φυτεύονται διάφορα λαχανικά. Περιποιούνται τα αμπέλια "χαράκωμα", μεταφέρουν τις κυψέλες στο θυμάρι.Επίσης είναι η εποχή συγκομιδής της ντομάτας, της μελιτζάνας, πιπεριάς και πολλά άλλα. Ακόμη ο μήνας έχει πολλές γιορτές, όπως της Πεντηκοστής, των Αγίων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου.
Ακούγονται όμορφες οι παροιμίες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά για τον Ιούνιο.
"Από το θέρος ως τις ελιές δεν απολείπουν οι δουλειές".
"Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι".
"Μάρτης έβρεχε, θεριστής τραγούδαγε".
"Θέρος, τρύγος, πόλεμος, στασιό δεν έχουν".
                                                                             
                                                                          

"Αρχές του θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή".

"Το τραγούδι του θεριστή, η χαρά του Αλωνιστή".

"Ο Μάης θέλει το νερό κι ο θεριστής το ξίδι".

 "Μη σε γελάσει ο βάτραχος και το χελιδονάκι, αν δε λαλήσει ο τζίτζικας, δεν είν' καλοκαιράκι"
"
Τις πληροφορίες μου τις είχε δώσει η μητέρα μου και κατά καιρούς επιβεβαιώθηκαν από διάφορες πηγές. Εύχομαι σε όλους καλό μήνα με χρώματα της φύσης, ανάσα θετικών συναισθημάτων, ζέστη αγάπης, όνειρα πραγματοποιήσιμα και κυρίως αγαστές ανθρώπινες σχέσεις πάντα εις κόντρα των δύσκολων καιρών.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!! ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

Πριγκηπέσσα -Σωκράτης Μάλαμας -Πρώτη εκτέλεση


Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Η μαγεία ΤΗΣ ΤΡΙΚΥΜΙΑ ξεκινάει από το εξώφυλλο.

 
Ένα νέο βιβλίο με χρώματα καλοκαιρινά στολίζει τη λίστα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑΣ. Ο τίτλος σε συγκρατεί αρχικά ... καθόσον η τρικυμία ως φυσικό φαινόμενο αλλά και ως  μεταφορικός λόγος δεν κρύβει τόσα συναισθήματα, όσο αυτό το τόσο περιποιημένο βιβλίο. Διαβάζοντας την περίληψη αστραπιαία γεννιέται η επιθυμία της ανάγνωσής του. Σήμερα είπα να ξεκινήσω την εβδομάδα μου με μια επίσκεψη στον Εκδοτικό Οίκο ΩΚΕΑΝΟΣ. Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ μου είναι μαζί μου και το διάβασμα προχωράει!!Ο συγγραφέας γενικά, αγγίζει την επιτυχία καταφέρνοντας να ξεκουράζει τον αναγνώστη.... αυτό επιτυγχάνεται όταν διαβάζοντάς του έχεις εισέλθει για τα καλά όπως λέμε, στην υπόθεση και ξεχνιέσαι απ' ότι σε απασχολεί .Όταν βέβαια δεν ακούς ούτε το τηλέφωνο....τότε η επιτυχία χτυπά το γλυκό παραθυράκι του συγγραφέα..

  Είναι τόσο έξυπνα γραμμένο αυτό το μυθιστόρημα!!Πολλά βιβλία είναι υπέροχα, αλλά κάποιες φορές έχουν κουραστικό και ακαταλαβίστικο πρόλογο. Η Ιουστίνη προλογίζει το νέο της λογοτεχνικό επίτευγμα με ύφος σαφές  και απόλυτα κατανοητό. Αυτό, προσωπικά το θεωρώ δείγμα σεβασμού προς τον αναγνώστη.


Στην ιστορία μας...που με αφήνει άγρυπνη απόψε ..ο Πέτρος και η Πολέτ σε κάνουν συνοδοιπόρο σε ότι τους συμβαίνει, αλλά και σ' αυτά που θα συμβούν στις επόμενες σελίδες...Ο τρόπος που ξετυλίγει ο συγγραφέας κάθε πτυχή της ιστορίας του, εκτός από το ταλέντο κρύβει και τον εσωτερικό του κόσμο. Πλούσιος συναισθηματικά χαρακτήρας, πλούσια συναισθήματα χορεύουν σε κάθε σελίδα του έργου του.
 
Οι κριτικές που έχουν γραφτεί για το βιβλίο, που σχεδόν μόλις γεννήθηκε είναι πολλές και εμπεριστατωμένες.
Επειδή δεν μου αρέσει όταν κάτι με εκφράζει να το ξαναγράφω με άλλα λόγια, σημειώνω αυτό το απόσπασμα από τα γραφόμενα της Δρ Παρασκευής Κοψιδά -Βρεττού "Με αφηγηματική μαεστρία και διεισδυτικές ψυχολογικές καταδύσεις, η συγγραφέας εγχαράσσει σε οριακά συμβάντα της οικογενειακής ζωής και του ιδιωτικού χώρου, τη σφραγίδα μιας συγκρουσιακής νομοτέλειας του έρωτα, στην οποία οι άνθρωποι παγιδεύονται, όπως στον ιστό ενός οδυνηρού μυστήριου, στην τρομερή ευθύνη της απέραντης μοναξιάς τους" . Δεν είναι εύκολο να βιώνεις όλες αυτές τις καταστάσεις μαζί με τους πρωταγωνιστές...όμως η συγγραφέας κατάφερε να μας χαρίσει αυτή τη δυνατότητα.
Τις καλύτερες ευχές Ιουστίνη μου για ταξίδια που  Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ θα γίνεται γαλήνιο πέλαγος, όπως το δικό μας ΙΟΝΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ.
Η δική μου ΤΡΙΚΥΜΙΑ σε περιμένει με αγάπη να δεχτεί την υπογραφή σου!!
 
 

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

29 ΜΑΪΟΥ 1453 "Η Πόλις εάλω".



29 Μαΐου 1453, μια ακόμη θλιβερή ημέρα της ιστορίας μας. Όλες αυτές τις ημέρες που πολλοί από εμάς επηρεασμένοι από τις εθνομηδενιστικές θεωρίες...τείνουν να εξαφανίσουν. 




Το χρονικό διάστημα πριν την Άλωση της Πόλης, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ουσιαστικά υπήρχε ως όνομα. Είχε περιοριστεί γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε  κάποιες άλλες περιοχές, όπως ο Μυστράς. Για πολλούς λόγους η τεράστια δύναμη του παρελθόντος έσβηνε....η επικράτηση του φεουδαρχισμού, οι θρησκευτικές έριδες, οι σταυροφορίες, οι εμφύλιες διαμάχες..όλες οι καταστάσεις που δίνουν την ευκαιρία στους εχθρούς να πλησιάζουν στα σύνορα ενός τόπου, έτοιμοι για να τον κατασπαράξουν. Η λαίλαπα των Οθωμανών περίμενε στις πύλες του Βυζαντίου, το οποίο δεν είχε καμιά ελπίδα εκτός της καθολικής Ευρώπης που όμως δεν επιθυμούσαν οι κάτοικοι της Πόλης.
Ο εσωτερικός διχασμός ήταν ανεπτυγμένος με την ύπαρξη των "Ενωτικών" και "Ανθενωτικών". Ως ύστατη προσπάθεια ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έστειλε πρεσβεία στο Πάπα Νικόλαο Ε' προκειμένου να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας όμως έθεσε ως όρο, την Ένωση των Εκκλησιών....κάποια θέματα ταξιδεύουν αιώνες...


Ο Πάπας έστειλε τον καρδινάλιο Ισίδωρο και λειτούργησε στην Αγία Σοφία μαζί με τον αρχιεπίσκοπο Μυτιλήνης  Λεονάρδο. Ο λαός αντέδρασε έντονα και ξεχύθηκε έντονα...το σύνθημά τους ήταν "Την γαρ Λατίνων βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ' ημών η των αζύμων λατρεία". Ήταν οφθαλμοφανέστατο το μίσος το οποίο δεν πήγαζε μόνο από δογματικούς λόγους, όπως πολλοί και σήμερα υποστηρίζουν. Ο λαός δεν έσβηνε από την ψυχή του και τη μνήμη του, τη βαρβαρότητα των Σταυροφόρων κατά την πρώτη Άλωση το 1204. Επίσης δεν συμφωνούσαν με τη Βενετία και τη Γένουα, που είχαν διεισδύσει οικονομικά με αποτέλεσμα την εξαθλίωση των κατοίκων της Αυτοκρατορίας καθώς επίσης και την καταπίεση που δεχόντουσαν οι ορθόδοξοι από τους καθολικούς στις περιοχές που ζούσαν μαζί.


Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές ο Μωάμεθ από τις αρχές του 1453 προετοίμαζε την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Η έδρα του ήταν στην Ανδριανούπολη όπου και συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ο Σουλτάνος στις 7 Απριλίου, έστησε τη σκηνή του μπροστά από την πύλη του Αγίου Ρωμανού, απ΄ όπου και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Πόλης. Ήταν ένας άνισος αγώνας. Από τις 12 Απριλίου άρχισαν τους καθημερινούς κανονιοβολισμούς ώστε να γκρεμίσουν το διπλό τείχος που προστάτευε 1000 χρόνια την Κωνσταντινούπολη. Σίγουρα η κατάσταση ήταν τραγική, σίγουρα για ακόμη μια φορά τις σελίδες της ιστορίας συμπλήρωνε το ανθρώπινο αίμα...που όπως φαίνεται δε θα σταματήσει ποτέ, ανεξαρτήτου χώρας.


Το πρωί της 29ης Μαΐου 1453 ήταν η καταλυτική έφοδος των Οθωμανών. Η Βασιλεύουσα ανυπεράσπιστη έπεσε στα χέρια των μανιασμένων εχθρών. Οι υπερασπιστές της Πόλης σφαγιάστηκαν , οι εχθροί ποτισμένοι  με μίσος λεηλάτησαν και κατέστρεψαν ότι έβρισκαν μπροστά τους. Το βράδυ ο Μωάμεθ ο Πορθητής πραγματοποίησε την πανηγυρική του είσοδο στην Αγία Σοφία  για να προσευχηθεί στον Αλλάχ "αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης" όπως αναφέρουν πηγές της εποχής.
Με τον καιρό η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί....οι ορθόδοξοι που ταξιδεύουν έως εκεί δεν έχουν δικαίωμα να προσευχηθούν...οι θρύλοι είναι πολλοί..
Η εικόνα της Παναγίας δάκρυσε και της απάντησε η εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ
ΣΩΠΑΣΕ  ΚΥΡΑ  ΔΕΣΠΟΙΝΑ  ΚΑΙ  ΜΗΝ  ΠΟΛΥΔΑΚΡΥΖΕΙΣ
ΠΑΛΙ  ΜΕ  ΧΡΟΝΙΑ  ΜΕ  ΚΑΙΡΟΥΣ  ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΘΑ 'ΝΑΙ.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, δεν πρέπει να σβήνουμε ούτε γραμμή από την ιστορία μας. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε απ ' όλους που θέλουν την πίστη μας εχθρό και δημιουργό αρνητικών καταστάσεων... 
Ο κάθε λαός οφείλει να σέβεται τους άλλους, χωρίς να απαξιεί τα δικά του χαρακτηριστικά.

 
















Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Σκόρπιες σκέψεις!!

 
Απόψε "οι σκόρπιες σκέψεις" παίρνουν θέση σ' αυτή τη σελίδα. Είναι μια συλλογή εσωτερικής εξομολόγησης αυτές οι σκέψεις, που κάπου κάπου εξωτερικεύονται....
Να ακολουθείς το ένστικτό σου ...είναι σαν να την ακούω τη γλυκιά φωνή της μάνας μου.
Πως είχε δίκιο, το επιβεβαιώνω συνεχώς...
 
 
 
Χτες για το τέρμα της μεσημεριανής μου διαδρομής είχα να επιλέξω ανάμεσα σε 3 δρόμους, ο ένας πιο ευχάριστος, ο άλλος πιο σύντομος και  αυτόν που ακολούθησα απλά τον πρότεινε το ένστικτό μου... πέρασαν μόνο λίγα λεπτά από την πορεία μου ...και ένας εκλεκτός μου φίλος, σπάνιος άνθρωπος, από τα πρόσωπα που μένουν στην ψυχή μας....βρέθηκε μπροστά μου, μετά από 28 περίπου χρόνια...να μην το πω!!πόσο δίκιο είχε η μάνα μου. Είναι κάποια συννεφάκια που τον σκεπάζουν αλλά είμαι σίγουρη πως ο ήλιος θα τα διώξει...
 
 
 
Μέρες τώρα νιώθω πως μια αγαπημένη μου φίλη....ανήκει σ' αυτές τις ιερές σχέσεις...στα πρόσωπα που δεν βρίσκεσαι συχνά, ούτε επικοινωνείς καθημερινά αλλά το μυαλό και η ψυχή συνδέονται σίγουρα, έχει τυλιχτεί με ένα πέπλο πόνου και αγωνίας... μη θέλοντας να πιστέψω στο ένστικτό μου, προσπαθώ να τροποποιήσω τις σκέψεις μου μέχρι που οι αρχικές επιβεβαιώνονται..
 
 
Ως λάτρης της εσωτερικής μας δέησης προς εκείνη την υπέρτατη δύναμη, με τα διαφορετικά ονόματα ανά τον κόσμο, ανάβω το κεράκι με τ' αμυδρό κιτρινωπό φως και παρακολουθώντας, τη φλογίτσα που τρεμοπαίζει, σιγοψιθυρίζω διάφορους στίχους..
 
....μην απελπίζεσαι και δεν θ' αργήσει, κάνε λιγάκι υπομονή..
 
ο ήλιος τα σύννεφα θα κρύψει και θα χαράξει η αυγή...
 
 
κάτι που εύχομαι στον αγαπημένο μου φίλο και στην ξεχωριστή μου φίλη...  
 

 
 
 
 
Πόσο συνειδητοποιημένοι είμαστε πως ως συνδαιτυμόνες όλοι σ' αυτή τη γη, γευόμαστε τα ίδια εδέσματα; απλά ο χρόνος διαφέρει. Σήμερα δοκιμάζουμε την τούρτα της χαράς και της ευδαιμονίας εμείς, ενώ εσάς η κυρά -ζωή, σας προσφέρει σκληρό ψωμί και άνοστους μεζέδες. Αύριο το πρόγραμμα φαγητού αλλάζει πρόσωπα.


Γι' αυτό επαναλαμβάνω πάντα πως οι μικρές ανθρώπινες στιγμές, συνθέτουν το ψηφιδωτό της ευτυχίας. Η ματαιοδοξία, το κενό που κρύβει η αλαζονεία απλά δηλώνουν αρρωστημένες καταστάσεις....που δεν αγγίζουν τους ανθρώπους οι οποίοι συνειδητοποιούν πως ο κόσμος είναι ένα τεράστιο τραπέζι...που απλά αλλάζουμε θέσεις. Κάποια φορά είμαστε δίπλα στον πλούσιο μπουφέ και κάποια άλλη σε λίγα ψίχουλα. Ο κόσμος επίσης είναι σ' ένα τεράστιο τρένο που ακολουθεί το ταξίδι της ζωής....σήμερα για εμένα κάνει στάση στα ολάνθιστα ανοιξιάτικα λιβάδια, δίπλα στις γάργαρες πηγές και αύριο φέρνει εσένα εδώ και εμένα με πάει στα δύσβατα μονοπάτια που για να αποφύγεις τους γκρεμούς πρέπει να πασχίσεις πολύ.
 
Η τιμητική της μάνας μου απόψε..έτσι βγήκε... Μην αφήσεις ποτέ το σαράκι της ζήλειας να σου τρώει την ψυχή, μου έλεγε. Να μην ξεχνάς στην ψυχή σου να επιτρέπεις τα αηδόνια να κελαηδούν! Όταν χαίρονται οι φίλοι σου ή οποιοσδήποτε γύρω, να εισπράττεις  τη χαρά τους...θα νιώθεις σαν ξένοιαστο παιδί!! ΄Όταν λυπούνται οι φίλοι σου να συμπάσχεις μαζί τους...Να βρίσκεις όμως τον τρόπο που θα τους σταθείς...βοηθώντας τους.
Πόσο σοφά λόγια!!

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ ΝΙΚΟ ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ 11ΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗΣ ΕΦΗΒΩΝ -ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ -ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ "ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ".

Μόλις χτες, 26 Μαΐου 2016, το βραδάκι κύλησε υπέροχα, με την τέχνη τα ταξιδεύει και να γεννά ελπίδες μέσα από τα έργα του Νίκου Καββαδία και των μεστών λόγων των ομιλούντων!
Βρεθήκαμε προσκαλεσμένοι από το "ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ" στο Πνευματικό Κέντρο της Πετρούπολης, σε μια γειτονιά καταπράσινη που μοσχοβολούσε από τα άνθη, προκειμένου να παρακολουθήσουμε μια άριστη εκδήλωση με ποιότητα στην τέχνη. Είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα στους διακριθέντες με Έπαινο για το ποίημά μου "Πόνος Ψυχής".

 




Πόνος Ψυχής
 
Μες την μικρή ταβέρνα
με την παλιά λατέρνα,
θα νοιώσεις τη ζωή
σαν άνοιξης πρωί,
στην όμορφη Αθήνα
με την ξανθιά ρετσίνα,
εκεί σε μια γωνιά
θα  βλέπεις τον ντουνιά
πως είναι παιχνιδάκι,
και συ μικρό παιδάκι
θα γίνεσαι με μια γουλιά,
κι ας έχεις γκρίζα τα μαλλιά.
 
Βραδιές  γεμάτες χάρη
μ’ αστέρια και φεγγάρι
στον δρόμο να γυρνάς,
κι αν τύχει να πονάς
για μάτια και για χείλια,
σε μια κλεισμένη γρίλια
καντάδα σιγανή
μ’ ολόγλυκια φωνή, 
με μια παλιά κιθάρα
τους πόθους την λαχτάρα
που έχει στην καρδιά,
θα πεις στων άστρων την ποδιά!!
 
Εύχομαι ολόψυχα στην κ. Αρετή Γκιωνάκη ως  Πρόεδρο, στον κ. Νίκο Δεληγιάννη ως Αντιπρόεδρο, καθώς επίσης και σε όσους συμμετέχουν στη ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ -ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ "ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ", η οποία είναι υπεύθυνη για τα πολύ αξιόλογα περιοδικά "ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣ" ΚΑΙ "iamvosart" των ομώνυμων εκδόσεων, να είναι καλά ώστε να συνεχίζουν αυτό το ξεχωριστό ταξίδι της τέχνης μαζί με τα θερμά μου συγχαρητήρια. Συγχαρητήρια επίσης σε όλους  όσους συμμετείχαν στο διαγωνισμό, ανεξαρτήτου διάκρισης. Η ουσία της ομορφιάς βρίσκεται στο ταξίδι!!!

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Οι θερινοί κινηματογράφοι μαγεύουν το ελληνικό καλοκαιράκι.

 
 
Ο κινηματογράφος ή cinema μια άλλη καλλιτεχνική αίσθηση..η 7η!! Όταν η αναφορά γίνεται για τους θερινούς κινηματογράφους, αμέσως η εικόνα η οποία σχηματίζεται είναι ρομαντική, ανέμελη, δροσιά ξεκούρασης.
Λίγα ιστορικά στοιχεία.
Ο κινηματογράφος ήρθε για πρώτη φορά από πλανόδιους ειδικούς το 1896 με 1899. Τη δεκαετία του 1910 στην Αθήνα κάνουν την παρουσία τους οι πρώτοι θερινοί κινηματογράφοι, οι οποίοι ουσιαστικά είναι χώροι που προσφέρουν ποτό με θέαμα. Οι θεατές δεν υποχρεούνταν στην αγορά εισιτηρίου αλλά στην προμήθεια ποτού. Στην Πρωτεύουσα, ως πρώτος καλοκαιρινός κινηματογράφος αναφέρεται μια μάντρα στο Σύνταγμα, το 1916. Τη δεκαετία του 1960 καταγράφονται 320 θερινοί κινηματογράφοι στην Αθήνα ενώ τη δεκαετία του 1970 καταγράφονται 542. Μεγάλη άνθηση είχαν οι καλοκαιρινοί κινηματογράφοι και στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1950 όπου υπήρχε και πλωτός κινηματογράφος.


"ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ" το 1916, "ΒΟΞ"το 1920, "ΘΗΣΕΙΟ" το 1935, "ΠΑΡΙΣ" το 1920 με διακοπή από το τέλος της δεκαετίας του 1960 έως το 1986 που επαναλειτούργησε, "ΔΕΞΑΜΕΝΗ" το 1905, "ΡΙΒΙΕΡΑ", "ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ" και πολλά άλλα στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Η σκέψη δεν είναι εγχώρια αλλά συνδυάζεται τέλεια με τις κλιματολογικές μας συνθήκες και τον τρόπο ζωής μας.


Το 1977 με υπουργική απόφαση αρκετοί θερινοί κινηματογράφοι κρίθηκαν διατηρητέοι και έτσι γλύτωσαν από τη λαίλαπα της αντιπαροχής που ουσιαστικά ήταν η κατάρα των πόλεων και ιδιαιτέρως της Αθήνας.

Στην Αυστραλία, στην περιοχή του Μπρουμ, το 1916 λειτουργούσε το Sun Pictures, που όταν πλημμύριζε από το φαινόμενο της παλίρροιας , οι θεατές μάζευαν τα μπατζάκια τους και άλλοι ανέβαιναν στις καρέκλες.... κάπου καταγράφεται πως αρκετές φορές είχαν συνθεατές και ψάρια!! Στην Αμερική ως καλοκαιρινοί κινηματογράφοι θεωρούνται τα drive-in, από το 1933.
Τα θερινά σινεμά όπως τα έλεγαν, αποτελούσαν σπουδαία διασκέδαση για τις παρέες της παλιάς Αθήνας και της Ελλάδας του τότε!!Οι θείες μου, μιλούσαν για τα γιασεμιά και τις ταινίες κάτω από τον έναστρο ουρανό, μεταφέροντάς μας πίσω στα χρόνια τους, τόσο ζωντανά ..που κανείς δε φαντάζεται. Σήμερα οι τεράστιοι κισσοί, οι πρασινάδες, με τα ποπ κορν και τα  νάτσος, η παγωμένη μπύρα ή το ποτήρι με το λευκό κρασί είναι η πιο συνηθισμένη εικόνα. Κάπου κάπου όλο και κάποια γάτα κάνει την εμφάνισή της μπροστά στην οθόνη ή ανάμεσα στα καθίσματα. Ο κάθε κινηματογράφος έχει το δικό του χρώμα μεταφορικά και κυριολεκτικά. Εγώ ως λάτρης του κέντρου των Αθηνών ξεκινώ από το ΣΙΝΕ ΠΑΡΙΣ στην οδό Κυθαδηναίων στην Πλάκα, με το φεγγάρι να μας θυμίζει όλα τα τραγούδια που μιλούν γι'αυτό, τους τουρίστες να κατακλύζουν τα παραδοσιακά ταβερνάκια..που στέλνουν τις μυρωδιές τους παντού, τον Ιερό Βράχο φωτισμένο..με την αίσθηση πως αν απλώσεις το χέρι σου θα τον ακουμπήσεις..Έρχομαι στους κινηματογράφους του Κολωνακίου και καταλήγω στους Αμπελόκηπους και στα Εξάρχεια που αποτελούν τη γειτονιά μου. Η τελευταία περιληπτική ονομαστική αναφορά στις περιοχές απλά ανήκει στις αναμνήσεις μου με αγαπημένα πρόσωπα που είναι μακριά.
Κλείνοντας...
"Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες τα θερινά τα σινεμά, νύχτες που περνούν, που δε θα ξαναρθούν μ' αγιόκλημα και γιασεμιά". 1978 Λουκιανός Κηλαηδόνης.
Εύχομαι σε όλους παρόλες τις δυσκολίες της εποχής, να απολαύσετε έστω και μια ταινία σ' έναν καλοκαιρινό σινεμά, σε όποιο σημείο της Ελλάδας μας!

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Aκρόπολη, το αξεπέραστο διαχρονικά μνημείο.

Ακρόπολη Αθηνών. Ο βραχώδης λόφος που βρίσκεται στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας. Εκεί όπου βρισκόταν το σπουδαιότερο ιερό της αρχαίας πόλης, αφιερωμένο κυρίως στην Αθηνά, που ήταν η προστάτιδα θεά της πόλης. Ο λόφος ήταν κατοικημένος από την 3η χιλιετία π.Χ. Αποτελούσε φυσικό οχυρό με πλατιά επιφάνεια και υδάτινες πηγές στις πλαγιές του.
Με τον ιερό αυτό χώρο συνδέονται οι πιο σημαντικές εορτές, οι λατρείες της πόλης και κάποια καθοριστικά ιστορικά γεγονότα. Τα μνημεία της Ακρόπολης, αρμονικά συνδυασμένα με το φυσικό περιβάλλον, αποτελούν μοναδικά αριστουργήματα της αρχαίας αρχιτεκτονικής, που εκφράζουν πρωτοποριακούς συσχετισμούς ρυθμών και τάσεων της κλασικής τέχνης και επηρέασαν την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία για πολλούς αιώνες αργότερα, γράφει η αρχαιολόγος κ. Ιωάννα Βενιέρη.
Ένα καφεδάκι οποιαδήποτε ώρα της μέρας στους πρόποδες του Ιερού Βράχου, αποτελεί ψυχική ανάταση και δροσιά αισιοδοξίας!

Από το βιβλίο ..."΄Εγραψαν για την Ακρόπολη 1850 -1950 "της
ΕΝΩΣΗΣ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ
Διαβάζοντας τα κείμενα των επισκεπτών καταλαβαίνουμε γιατί αβίαστα χρησιμοποιούμε την έκφραση 'Ιερός  Βράχος" όταν αναφερόμαστε στην Ακρόπολη. Είναι ένας τόπος που έχει πραγματικά καθαγιαστεί όχι μόνον από την αρχέγονη θρησκευτική χρήση του , αλλά και από τον θαυμασμό και τον σεβασμό που του απονέμουν συνεχώς οι πολυάριθμοι επισκέπτες του μέσα στον χρόνο.
"Η Ακρόπολη....είναι ένα τόπος όπου η τελειότητα υπάρχει. Δεν υπάρχει δεύτερος...εδώ το ωραίο είναι η απόλυτη τιμιότητα. Ernest Renan, Γάλλος συγγραφέας, φιλόσοφος, κριτικός, ιστορικός.


"Ακρόπολη...Αλήθεια ειπωμένη μια φορά για πάντα". Camille Mauclair, Γάλλος συγγραφέας και κριτικός.
" Η εντύπωση που προξενεί ο Παρθενώνας είναι η αίσθηση μιας ανάλαφρης μεγαλοπρέπειας. Δεν μπορεί κανείς  κοιτάξει αυτό το υπέροχο οικοδόμημα και να μη νιώσει γαλήνη και ηρεμία στην ψυχή του...........Θα βρεθεί άραγε σε κάποιο άλλο σημείο της γης μνημείο που να συναγωνίζεται σε ομορφιά την Ακρόπολη της Αθήνας; Έχουν για μας χαθεί για πάντα τα θαύματα της τέχνης ή μήπως παρουσιαστεί κάποτε ένας δεύτερος Φειδίας που θα δώσει ξανά ζωή και πνοή στις άψυχες πέτρες;Hermann von Hettner, Γερμανός συγγραφέας, ιστορικός της φιλολογίας και της τέχνης.




"Ο ΒΡΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ σκίζει τον αέρα , υψώνει τον όγκο του πάνω απ' την πόλη, σαν ένα μεγάλο ακίνητο κύμα, με τις κιτρινωπές κολόνες του Παρθενώνα να πατούν στέρεα πάνω του.Οι κιτρινωπές κολόνες του Παρθενώνα διακρίνονται όλες τις ώρες της μέρας στέρεα ριζωμένες στο βράχο της Ακρόπολης..........ο Παρθενώνας είναι πραγματικά εκπληκτικός  μέσα στη σιωπηλή ηρεμία του, που είναι τόσο σφριγηλή ώστε, αντί για παρακμασμένος, να φαντάζει ο Παρθενώνας, από τον κόσμο ολόκληρο, διαρκέστερος".Virgiνia Woolf, Αγγλίδα, συγγραφέας και κριτικός.
 


Η σημαία κυματίζει στον Ιερό Βράχο. Χιλιάδες τουρίστες φωτογραφίζονται κάθε χρόνο. Εκεί που κατά τη διάρκεια της κατοχής δύο νέοι κατέβαζαν τη γερμανική σημαία..εκεί που ένας άλλος νέος είχε προηγηθεί με την αυτοχειρία του, η οποία δεν πρέπει ποτέ να σβήσει από κάθε ελληνική ψυχή. Είναι εκείνος ο νέος που δεν δέχθηκε να παραδώσει το ιερό μας σύμβολο στους Γερμανούς κατακτητές και βουρκωμένος, τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο τυλίχτηκε με τη γαλανόλευκη και έπεσε από το Βράχο.

Οι γνώσεις μας, η αγάπη μας καθώς επίσης και προσπάθεια διατήρησης, για τους ιστορικούς θησαυρούς της πατρίδας μας επιβάλλεται να μεταλαμπαδευτούν στις νέες γενιές, ιδιαιτέρως σήμερα που τα εθνομηδενιστικά στοιχεία δρουν με κάθε τρόπο.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Φωτογραφικό αφιέρωμα από την Επέτειο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, στην Αθήνα!

 Η ημέρα της Μνήμης αλλά και της καταστροφής των χαμένων πατρίδων..η μέρα που ο ουρανός γέμισε αγγέλους, η μέρα που η περιοχή του Πόντου βάφτηκε κόκκινη όχι από τις παπαρούνες αλλά από το αίμα που έρρεε σαν ποτάμι, γιορτάστηκε με κάθε μεγαλοπρέπεια χτες στην Αθήνα. Το μήνυμα είναι σαφέστατο και το έδωσαν τα νέα παιδιά... έβγαλαν τη δύναμη της ψυχής τους που είναι ελληνική!!οι νέοι που θέλουν τη Δημοκρατία ξανά στην πατρίδα μας...οι νέοι που θα απομακρύνουν τα γκρίζα σύννεφα από τον ουρανό μας, οι νέοι που ξέρουν να διαχωρίζουν την ιστορία από τις μυθοπλασίες της κάθε ανθελληνιστικής ιδέας!
Η ματωμένες σελίδες της ιστορίας μας δε θα διαγραφούν, τα χειρόγραφα ως αδαμάντινα κειμήλια θα μας συντροφεύουν πάντα, οι εικόνες της Παναγιάς και των Αγίων θα είναι οδηγοί για την επαναστροφή της πορείας της Χώρας μας.