Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Ευχές για έναν ανθόστρωτο Απρίλη!!

 
Από την λαογραφία μας.. "έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη" καθώς επίσης "Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε".
 
Πρωταπριλιά!! το πανευρωπαϊκό έθιμο με τα αθώα ψέματα που έφτασε στην Έλλάδα όπως λέγεται από την εποχή των Σταυροφοριών κι έχει τις ρίζες τους στους αρχαίους Κέλτες. Τον Απρίλιο που ο καιρός γινόταν καλύτερος πήγαιναν για ψάρεμα. Όπως ήταν φυσικό επέστρεφαν χωρίς ψαριά!!!Έτσι έλεγαν ψεύτικες ιστορίες για τεράστια ψάρια, ώστε να θολώσουν τα νερά στους γνωστούς τους...
 
Απριλιάτικη Νύχτα
 
 
Τι όμορφη ετούτη η βραδιά, Απρίλης!
στον κήπο κρίνα και γαρίφαλα σκορπούν
μύρια αρώματα αιθέρια μεθούν,
ο νους πετά μακριά απ΄την ύλη.
 
Ξεπρόβαλε πελώριο το φεγγάρι
φώτισε γύρω με το φως του τ΄ ασημί
της κερασιάς το ανθισμένο το κλωνάρι,
την πασχαλιά, τ’ αγιόκλημα, το γιασεμί.
 
Νύχτα ήσυχη, απαλή και μυρωμένη
πήρες το νου απ΄ την αγάπη την παλιά
ήταν νυχτιές ολάκερες δοσμένη
της κοπελίτσας, πονεμένη η καρδιά.
 
Βραδιά γλυκιά, μεθυστική και ξελογιάστρα
πόσες καρδιές αναστατώνεις μυστικά
πόσα ματάκια δεν κοιτούν εκστατικά






ψηλά στο άπειρο τα λαμπερά τ΄άστρα.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Η άνοιξη και ο μύθος της!!

Το τοπίο αλλάζει μορφή, η φύση ανθοφορούσα με μυρωδιές και χρώματα, τα πουλάκια τιτιβίζουν από τα ξημερώματα, η νύχτα παραχωρεί στη μέρα τις ώρες της, η Σαρακοστή προχωράει, χάνοντας ένα ένα τα ποδαράκια της, οδεύοντας για το Πάσχα!!Αυτά κι άλλα ωραία μας χαρίζει η άνοιξη!! 
 
Σ’ ένα χαρτί λίγα λουλούδια
ζωγραφισμένα και μια καρδιά
ειν’ της ψυχής μου τα τραγούδια
που έγραψα κάποια βραδιά.
 
Τι γράφει η ελληνική μυθολογία για την άνοιξη;
 
Όταν οι θεοί μοίρασαν τον κόσμο, ο Δίας ανέλαβε τον Ουρανό, ο Ποσειδώνας έγινε βασιλιάς της θάλασσας και ο Άδης έγινε άρχοντας του Κάτω Κόσμου.
Ο Άδης ασφυκτιούσε κάτω και ήθελε να βγαίνει λίγο στο φως του ήλιου.Ανακάλυψε μια ήσυχη κοιλάδα και έζευε στο άρμα του τα μαύρα άλογά του για να πάει να ξεκουραστεί. Πίστευε πως δεν θα τον έβλεπε κανείς εκεί. Έκανε λάθος γιατί η Αφροδίτη, η θεά της ομορφιάς και του έρωτα, μαζί με το γιο της τον Έρωτα πήγαιναν και κουβέντιαζαν καθήμενοι κάτω από ένα δέντρο. Ο νεαρός ρωτούσε τη μητέρα του γιατί δεν πήρε κι αυτή ένα βασίλειο.Η Αφροδίτη του απαντούσε πως οι θεοί κυβερνούν το σύμπαν κι αυτή τους θεούς. Κανείς δεν αντιστέκεται στον έρωτα, έτσι όταν ερωτεύονται εξουσιάζω τους πάντες. Έτσι βλέποντας από μακριά τον Άδη που ο Έρωτας τον θεωρούσε άτρωτο, η Αφροδίτη ρίχνοντάς του το βέλος του έρωτα τον έκανε να νιώσει παράξενα και να τρέχει τραγουδώντας για την αγάπη.Έτσι απέδειξε στον γιο της πως όλοι αλλάζουν όταν ερωτεύονται. Ο Άδης βλέποντας την Περσεφόνη στην άλλη άκρη, θαμπώθηκε από την ομορφιά της και τρέχοντας κοντά της με τα άλογά του, της φώναζε "σ' αγαπώ, σε θέλω για πάντα". Η κόρη άρχισε να φωνάζει καθόσον τρόμαξε από το παρουσιαστικό του. Όμως ο Άδης την άρπαξε από τη μέση και την πήρε στο βασίλειό του, αφού η γη σχίστηκε στα δυο και κατέβηκε η άμαξά του.Η Θεά Δήμητρα απαρηγόρητη που η κόρη της δεν επέστρεψε το βράδυ ξεκίνησε ένα τεράστιο ταξίδι αναζήτησης μέρα και νύχτα. Βοήθεια δεν είχε από πουθενά. Ο ήλιος, το φεγγάρι, τ' αστέρια κανείς δεν ήξερε....σαν να άνοιξε η γη και να την κατάπιε. Όταν έφτασε στην κοιλάδα, βρήκε μια κορδέλα της Περσεφόνης. Τότε σκέφτηκε πως η κοπέλα πέρασε από εκεί...Ρωτούσε όλο το ζωικό και φυτικό βασίλειο,μέχρι που κάποια σκόρπια αγριολούλουδα την οδήγησαν σε μια ρωγμή της γης. Έτσι σκέφτηκε πως την απήγαγε ο Άδης και αμέσως πήγε στον Δία για να πάρει πίσω την κόρη της. Ο Δίας ήταν αρνητικός γιατί δεν ήθελε να χαλάσει το χατίρι του αδερφού του. Τότε η Δήμητρα ως  Θεά και μάνα μαζί, τον απείλησε πως δεν θα επιτρέψει σε κανέναν σπόρο να βλαστήσει στη γη και έτσι όλοι οι άνθρωποι θα πεθάνουν,μη έχοντας να φάνε. Ο Δίας το ξανασκέφτηκε και έστειλε τον Ερμή να οδηγήσει την Δήμητρα στα στενά του Κάτω Κόσμου. Έφτασαν..και είδε τον Άδη να κάθεται με την Περσεφόνη.Αγκάλιασε το παιδί της και κλαίγοντας της είπε πως πήγε να την πάρει πίσω. Απόρησε όταν η νέα δεν ήθελε. Μητέρα της είπε ο Άδης μου ζήτησε συγνώμη αλλά νιώθω και εγώ ερωτευμένη, ίσως να σημάδεψε και εμένα η Αφροδίτη με τα βέλη του έρωτα...Λογομάχησαν όλοι μεταξύ τους και η Δήμητρα τους απείλησε πολύ σοβαρά , απολύτως αποφασισμένη. Τότε η Περσεφόνη κάλεσε τον Ερμή και τον ρώτησε να την βοηθήσει γιατί έπρεπε να ικανοποιήσει τον άνδρα της και την μητέρα της.Ο Ερμής της πρότεινε να μοιραστεί και με τους δυο το χρόνο της. Έτσι κι έγινε!! Στον Κάτω Κόσμο όποιος έτρωγε έστω κι ένα σπυρί από ρόδι δεν ξανάφευγε...έτσι η Περσεφόνη δεν μπορούσε να φύγει εντελώς αφού ο Άδης της είχε δώσει να φάει ένα σπυρί από ρόδι.Όταν η Περσεφόνη είναι στη γη , τα πάντα ανθίζουν και καρποφορούν και η Δήμητρα βοηθάει κι άλλο τη φύση. Όταν Περσεφόνη επιστρέφει στον Άδη, όλα στη γη μαραίνονται, η παγωνιά σκεπάζει τη φύση...

Οι Στωϊκοί φιλόσοφοι διατύπωσαν πρώτοι τη φυσική θεωρία της βλάστησης. Υποστήριζαν ότι η Περσεφόνη ταυτίζεται με τα δημητριακά ενώ η απουσία της με τη φύλαξή τους στη γη και  η απαγωγή της συμβολίζει τον κύκλο της ευφορίας της φύσης. Η  κάθοδος της Κόρης στον Κάτω κόσμο κάθε φθινόπωρο ταυτίζεται με την απουσία των καρπών, οι οποίοι αναφύονται την άνοιξη με την άνοδό της.





 


 
 
 
 
 

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Ανοίγοντας τα φτερά με αξίες και ιδανικά.

Αφιερωμένο σε όλους..που είναι πιστοί στα ιδανικά τους, σε όλους που πετούν όλο και πιο ψηλά κατόπιν κοπιαστικών διαδρομών και συνεχών αγώνων!

Ένα λατρεμένο απόσπασμα από το πασίγνωστο βιβλίο του Richard Bach, Ο ΓΛΑΡΟΣ ΙΩΑΝΑΘΑΝ ΛΙΒΙΝΓΚΣΤΟΝ!
"..το να βρούμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα και επιμονή, είναι ο δρόμος όλων εκείνων που τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι. Ως αντάλλαγμα για αυτή την προσπάθειά μας θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους οι φίλοι και οι συγγενείς. Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σε αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους και καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά από όσο μπορούμε να ονειρευτούμε".

Πόσο σημαντικό για την πορεία μας ως άνθρωποι....να καταφέρουμε να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε; πόσο τόλμη χρειάζεται να μην παρασυρθούμε από κάθε εποχιακό ρεύμα και να παραμείνουμε στις αξίες και τα ιδανικά μας;



Η γέννηση της ανεμώνης.

Αναμοχλεύοντας  τις παιδικές αναμνήσεις, ταξιδεύω στον κάθε Φλεβάρη βλέποντας  μπροστά μου τους αγρούς με τα φανταστικά λουλούδια  στις  μωβ, στις  ροζ, στις  κόκκινες  αποχρώσεις  που λάτρευα και τρέχαμε μαζί με τις φίλες μου να μαζέψουμε να τα βάλουμε στα βάζα, όπως λέγαμε τα ανθοδοχεία. Για να είμαι ειλικρινής τις πρώτες ανεμώνες - για την ανεμώνη γίνεται ο λόγος- μου τις έφερνε η Μάνα μου επιστρέφοντας από την εξοχή γιατί ακριβώς απέναντι κάθε τέτοια εποχή η φύση ζούσε μόνο στο ρυθμό της ανεμώνης.  Ερχόταν χαρούμενη, όταν  πάλι!!! ακολουθούσε η αφήγηση του μύθου!!
Κατά τη μυθολογία το πολυαγαπημένο μου λουλούδι , έχει σχέση με τον Άδωνι και την Αφροδίτη. Τα δυο ονόματα που παραπέμπουν σε έναν ερωτικό μύθο. Ο μύθος αυτός  δημιούργησε την έμπνευση του Οβίδιου και πολύ αργότερα του Σαίξπηρ ώστε να υμνήσουν ποιητικά τον έρωτα.
….Κόκκινη κλωστή, δεμένη,
στην ανέμη τυλιγμένη,
δώσ' της κλώτσο να γυρίσει,
παραμύθι ν' αρχινίσει.

Στα χρόνια εκείνα λοιπόν , η Σμύρνα ή Μύρρα και ο Θείαντας ο βασιλιάς των Συρίων ή η Αλφεσίβοια και ο Φοίνικας..γέννησαν ένα πανέμορφο αγόρι. Από πολύ νωρίς έδειχνε πάθος για το κυνήγι. Που τον έχαναν που τον έβρισκαν; όλο στα δάση να τρέχει και να κυνηγάει.  Η ομορφιά του  ήταν σπάνια. Έτσι μια μέρα η Αφροδίτη  εγκατέλειψε τον έρωτα του θεού  Άρη γιατί μαγεύτηκε από τα μάτια του Άδωνι.

Ο Άρης  τον έρωτα αυτό δεν τον ξεπέρασε, ταυτόχρονα ένιωθε και προσβεβλημένος .Έτσι άρχισε να σκέφτεται  τον  τρόπο για να εξοντώσει  τον λαμπερό νέο.  Αφού ο Άδωνις συνέχεια πήγαινε για κυνήγι, ο ιδανικότερος τρόπος ήταν κάτι σχετικά μ’ αυτό. Μεταμορφώθηκε σε αγριογούρουνο,  επιτέθηκε στο Νεαρό που πληγώθηκε θανάσιμα. Η Αφροδίτη που από την προηγούμενη μέρα είχε ανησυχία… άκουσε τα βογκητά του αγαπημένου της. Έφτασε κοντά του τρέχοντας, αλλά ήταν αργά. Τα δάκρυά της έτρεχαν σαν καταρράκτες , τον πήρε στην αγκαλιά της και προσπάθησε ρίχνοντάς  του νέκταρ στην πληγή να τον σώσει. Δεν τα κατάφερε και συνέχιζε να έχει αγκαλιά το άψυχο κορμί του Άδωνι και να κλαίει ασταμάτητα. Ξαφνικά  κοιτώντας  την πληγή, σάστισε αφού ξεπήδησε ένα όμορφο και ευαίσθητο λουλούδι. Η ζωή του λουλουδιού  είναι  σύντομη, όπως ήταν σύντομη και η ζωή του Παλικαριού. Φυσάει ο άνεμος και ανθίζουν τα μπουμπούκια του μικρού φυτού, έρχεται το επόμενο αεράκι και τα πέταλα παρασέρνονται μακριά. Το όνομα του λουλουδιού είναι ανεμώνη ή ανεμολούλουδο γιατί ο άνεμος έχει τον καθοριστικότερο ρόλο…αυτός του δίνει ζωή και αυτός την παίρνει.





Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Πιστεύοντας πως η Ελλάδα μαστίζεται από πολύ σοβαρά προβλήματα, η ενασχόληση διαφόρων επιστημόνων και άλλων πολιτών... προς μια προσπάθεια υποτίμησης του ρόλου της Εκκλησίας και της αλλοίωσης της ιστορίας μας, δεν προσφέρει τίποτα προς τη λύση αυτών, παρά μόνο δημιουργεί ένταση ανάμεσά μας. Δεν είμαι υπέρ κανενός τύπου φανατισμού, δεν ανήκω στο θρησκόληπτο πλήθος, αναγνωρίζω τα λάθη στο χώρο της Εκκλησίας, καθώς αναγνωρίζω και το τεράστιο έργο της. Αν ο ρόλος του Κρυφού Σχολειού συντήρησε το σκοτάδι και τις δεισιδαιμονίες του Μεσαίωνα...αν η Ορθόδοξη Εκκλησία εμπόδισε το Διαφωτισμό...ας απαντήσουν σε όσους έχουμε κοινές πνευματικές απόψεις, οι εκτός Εκκλησίας άρχοντες σε ποιον Διαφωτισμό βοήθησαν;;
Δεν κατηγορώ κανέναν ιστορικό επιστήμονα δεδομένου ότι  η βιβλιοθήκη μου περιέχει ποικίλα έργα, πολλών ιστορικών. Επίσης σε κάθε έναν εντοπίζω τις αντικειμενικές απόψεις, κατασταλάζοντας σε αυτές κατόπιν μελέτης  πλούσιας βιβλιογραφίας.







Το κείμενο αποτελεί μια επιστολή μου η οποία δημοσιεύτηκε στις 23 Νοε 2014, σε μια αθηναϊκή εφημερίδα.
..........

Η παρούσα επιστολή μου συντάχθηκε κατόπιν εσωτερικής ανάγκης προς δημοσιοποίηση μιας διαπίστωσή μου και αγανάκτησης ταυτόχρονα σχετικά με το σοβαρό θέμα της ύπαρξης του Κρυφού Σχολειού. Πριν από λίγο καιρό επισκέφτηκα, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων ενός συλλόγου, την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού. Ένα οικοδόμημα που εντυπωσιάζει τους επισκέπτες ως επιβλητικό και μεγαλόπρεπο, λόγω του αρχιτεκτονικού ρυθμού του και του περιβάλλοντος χώρου του. Κάθε γωνιά του αποτελεί μια ψηφίδα στο μωσαϊκό της θρησκείας και της Ιστορίας μας, με αποκορύφωμα την καταπακτή στην οροφή , πίσω από τον νάρθηκα της δυτικής πλευράς του ναού, όπου μια ξύλινη σκάλα οδηγεί στο Κρυφό Σχολειό. Ένας μικρός χώρος, που, σκεπτόμενος κανείς ότι τον τυλίγει ένας αόρατος μανδύας μεγίστης αγιότητας, εξαιτίας των συναισθημάτων που χαρακτήριζαν εκείνες τις ψυχές, οι οποίες κυριευμένες από φόβο αγωνίζονταν για την ελευθερία, δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος.
Τα τελευταία χρόνια οι ιστορικοί επιστήμονες ασχολούνται με τη διάδοση της θεωρίας που χαρακτηρίζει μύθο την ύπαρξη του ως άνω σχολειού. Την επόμενη ημέρα της επίσκεψής μου στο προαναφερόμενο μοναστήρι και έχοντας έντονα χαραγμένη στο μυαλό μου εκείνη την εικόνα του χώρου της καταπακτής, βρέθηκα για μια συνάντηση στην Αρχαία Αγορά. Εκεί βρισκόταν μια ομάδα μεσήλικων Ελλήνων, οι οποίοι παρακολουθούσαν τα λεγόμενα της ξεναγού τους, η οποία κάποια στιγμή, με έντονο ύφος και τη σταθερότητα της βεβαιότητας στο χρώμα της φωνής της, λέει «και μην πιστεύετε αυτά περί …κρυφών σχολειών, γιατί είναι ένας τεράστιος μύθος».
Προσωπικά, ταράχτηκα, αλλά δεν πρόλαβα να αντιδράσω, καθ’ όσον δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω το περιστατικό και η ομάδα κατευθύνθηκε αντίθετα από τη δική μου διαδρομή. Διαπίστωσα ότι κάποιοι χαμηλοφώνως μεταξύ τους  εξέφρασαν την αντίδρασή τους. Μαζί μου ήταν η βαφτιστήρα μου, 10 ετών, η οποία μου λέει «μα δεν συμφωνούμε με όλα, τόσοι μεγάλοι άνθρωποι συμφωνούν με αυτά που είπε η ξεναγός; Ή μήπως ντρέπονται να αντιδράσουν; Εγώ δεν ξεχνώ το Κρυφό Σχολειό που είδαμε χτες στον Άγιο Γεώργιο». Το λυπηρό κατ’ εμέ είναι ακριβώς αυτό στο οποίο εστίασε την προσοχή του ένα παιδί, πως δηλαδή ντρεπόμαστε να εκφραστούμε για τόσο σοβαρά θέματα.

Σίγουρα, εάν η πληροφορία οποιουδήποτε ειδικού απτόταν προσωπικών θεμάτων μας, όχι απλά θα εκφραζόμασταν, αλλά θα ξεσηκωνόμασταν. Λειτουργούσαν κανονικά τα σχολεία, προσπαθούν να μας πείσουν..Τότε τι ζητούσαν τόσους αιώνες από το έθνος μας; Σε μύθο βασίστηκε ο πίνακας του Γύζη, το ποίημα του Πολέμη, οι αφηγήσεις από γενιά σε γενιά των εμπειριών των προγόνων μας; Σε μύθο και τα γραπτά κείμενα του Μακρυγιάννη, του Κολοκοτρώνη, του Δραγούμη και άλλων Ελλήνων και ξένων προσωπικοτήτων. «Ορώ δε νυν μετοικήσαντα πάντα τα αγαθά από των ελληνικών τόπων και οικήσαντα εν υμίν, ή τε σοφία και αι των μαθημάτων επιστήμαι, αι τέχναι, αι άριστοι, η ευγένεια, ο πλούτος, η παίδευσις και ο λοιπός των χαρίτων χορός. Ελληνικών δε χαρίτων το Κλέος βαρύς ώλεσεν αιών». Θ. Ζυγομαλάς,16ος αι., προς τον Γερμανό λόγιο, φιλέλληνα Μαρτίνο Κρούσιο.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Χρόνια πολλά στους Έλληνες και Φιλέλληνες!

Από  τα απομνημονεύματα του ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ!!
 
Ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ» ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί.
 
Με την ευχή να εμπεδώσουμε τα λόγια του για το καλό όλων!!